Is dit plekje wel voor mij?

Als je het heel dubbel bekijkt hè, geluk is maar zo een klein deel van het leven. Natuurlijk, geluk zit in alle dingen van de wereld, maar naast dat geluk, voel je dan niet zoveel meer? In ieder geval, ik wel. Als ik mij gelukkig voel, voel ik mij ook blij en heb ik plezier. De laatste tijd kan ik daar verliefd ook wel aan toevoegen. Dat maakt me dan weer onzeker en verlegen. Het komt er op neer, dat als ik mij gelukkig voel, ik plezier heb, onzeker ben, me verliefd voel, het naar mijn zin heb, me voel alsof ik de hele wereld in mijn eentje aan kan en vooral blij en verlegen. 

Ondertussen knaagt er ook iets aan mij. Het is die ‘o’ zo onbeantwoorde vraag, ‘wat doe ik hier?’. Deze wereld leek mij zo lang een plek waar ik niet thuis hoorde en nu ik kan zeggen dat ik misschien toch wel een plek gevonden heb, is die wel van mij? Had hier niet iemand anders moeten zitten, iemand met laag make-up tot aan het beeldscherm van haar laptop en haar haar netjes gekruld? Dan bedenk ik mij weer, hoe gewoon ik ben gebleven. Zittend hier, met mijn haar in een knot (dat past!) en mijn vieze bril op mijn neus. Dat ben ik en dit is mijn plek.

Dan ben ik trots op wat ik bereikt heb, niet heb opgegeven en elke keer weer heb doorgepakt. Gelukkig dat ik mij voel zoals ik mij voel en mee mag maken wat ik mee maak. De mensen die ik om mij heen heb gekregen, ze maken het me niet altijd makkelijk (iets met ‘verliefd'(volgt later)), maar ze zijn er wel. Voor mij. Dat typ ik met een grote glimlach op mijn gezicht.

Want kijk waar ik vandaan kom, mijn lieve en trouwe volgers weten het als geen ander. Hoe ik mij voelde en de drang had mezelf pijn te doen. Iedere dag weer. Hoe ik bang was hulp te vragen en mijn ‘vriendinnen’ in te lichten. En kijk mij nu, hier zittend met een boek chemie op mijn schoot, een telefoon die om de seconde flikkert van een nieuw berichtje en het zonnetje op mijn muur.

Dat het mogelijk is om zo een groei te doorgaan in iets van een jaar tijd, had ik niet gedacht. Vorig jaar blogde ik nog hoe alleen ik mij soms voelde en hoe plezier in een uurtje tijd kon omslaan in spijt. Natuurlijk voel ik mij nog steeds weleens alleen, maar is dat niet heel normaal als je alleen bent? Ik ben veel meer in gaan zien, dat ik alleen kan zijn en dat daar niets mis mee is. Elke dag bestaat uit zijn momenten en zouden we niet allemaal gillend gek worden als we altijd met anderen zouden zijn? Nee, alleen zijn is zo een straf nog niet, wanneer je in je achterhoofd mensen hebt waar je terecht kunt. En dat voelt goed. Dit is mijn plek.

“What feels like the end is often the beginning.”

Advertenties

7 gedachtes over “Is dit plekje wel voor mij?

Ideas are like assholes. Everybody has one. Tell me yours ;)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s