Het leven zien als skiën

Het vangt me nog weleens, die dwang om op te geven.  Om alles uit mijn handen te laten vallen en het er gewoon maar bij te laten. Ik vergeet nu eenmaal weleens wat ik al heb bereikt en hoe hoog ik nu ben. Het leven vergelijk ik altijd graag met skiën. De langste tijd besteed je eigenlijk in de lift naar boven, om daarna weer heel hard naar beneden te kunnen skiën. Bovenaan of onderweg eet je eens wat, ga je er even bij zitten en geniet je van het uitzicht.

Je kunt ook uit de lift vallen, ik spreek uit ervaring als het die stomme ankerliften betreft. Heel skiënd blogland zal wel weten wat ik hiermee bedoel. Dan bereik je de top niet, maar ga je wel weer terug naar het dal. Waar het donker is, letterlijk en figuurlijk tegelijkertijd.

Mijn moeder is op de berg bevallen (niet echt natuurlijk, we wonen hier immers onder zeeniveau) en daarna heb ik rustig aan leren skiën. Rond mijn veertiende bereikte ik het dal. Ik had van mijn leven nog nooit in een lift gezeten (figuurlijk dan hè) en ik zou zonder hulp nooit in de lift naar boven belanden. Ik zocht geen hulp en bleef een jaar tot anderhalf jaar in dat dal hangen.

Toen ik om hulp vroeg, werd deze mij meteen aangereikt. Ze hielpen me met in die lift stappen, maar op de weg naar boven konden ze me niet altijd de steun geven die ik nodig had. Omdat ik daar niet om vroeg, ik die hulp niet altijd wilde ervaren of ze mij die simpelweg niet konden geven door bijvoorbeeld de wachtlijsten. Dit maakte dat ik een aantal keer uit de lift viel, maar er telkens wel zo snel mogelijk weer in kroop. Stukje voor stukje kwam ik telkens hoger, maar viel ik ook steeds grotere stukken.

Tot ik door had hoe de lift werkte. Ik bereikte weer die top waar ik ooit was en vond daar een plekje tussen al die andere mensen. Van bovenaf was het beter te zien, dat ik niet de enige was die het weleens moeilijk had en zich in dat dal bevond. Er zijn genoeg anderen die onderweg zijn of zich in dat dal bevinden.

Die gedachte maakt mij trots. Nog steeds val ik op die top nog weleens van mijn stoel of zak ik er doorheen, maar dat dal hoop ik nooit meer te zien.

Advertenties

3 gedachtes over “Het leven zien als skiën

Ideas are like assholes. Everybody has one. Tell me yours ;)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s