Hopen…

De tentamens zijn achter de rug, gisteren heb ik de laatste gehad en op het moment ben ik ontzettend moe. Volgens mij ben ik nog nooit zo ontregeld geweest in mijn dagritme. De afgelopen weken heb ik zoveel in de boeken gezeten, dat ik nauwelijks de tijd heb gehad om jullie op de hoogte te brengen van de stand van zaken. Om me voor te schamen! Maar uiteindelijk was dit alles voor een goed doel, overgaan naar leerjaar 2. Lees verder

Rust in de chaos

Ken je dat gevoel, dat je wilt huilen, maar er geen tranen komen? Dat je wilt schreeuwen, maar het voelt alsof je keel dichtzit. Dat je wilt…, ja wat? Eigenlijk lukt niets en lig ik nu dus een beetje duf te wezen in bed. Wat eigenlijk niet eens zo gek is, gezien het zes uur ’s ochtends is. Het enige probleem is, is dat ik er ondertussen al twaalf uur in lig, of langer? Ik weet het niet eens. Een ‘dooie’ is er niets bij, of mag ik dat niet zeggen?  Lees verder

Gedachtespinsels 23 | Té hard hopen

Nee, geen té hard lopen. Overigens ben ik daar ook een ster in, iedereen loopt altijd te zeuren of ik eens rustig wil lopen, maar oké, ik dwaal af. Waarschijnlijk herkennen jullie het allemaal wel, je hoopt zo hard dat je geen tegenwind hebt op de fiets en toch heb je tegenwind. Dat heb ik dus bij alles wat ik té hard hoop. Ik heb er een beetje een hard hoofd in. Soms hoop ik zo hard dat iets niet zal gebeuren en telkens weer, gebeurd het dan juist. Is hier eigenlijk een verklaring voor?  Lees verder