Is dit het dan?

Een sterk afnemende eetlust, de behoefte om te huilen en vooral de behoefte om jezelf pijn te doen. Het gevoel hebben er niet toe te doen, mensen om je heen die genoeg plezier hebben zonder jou en vooral het idee dat niemand je ergens bij wil hebben. Op willen geven, in bed willen liggen, pijn overal en nergens en je druk maken om niets. Ik herken het en dat benauwt mij. Is dit dan waar ik altijd bang voor ben geweest?  Lees verder

Vakantie en introductieweek, het feest is begonnen!

Stilletjes en in mijzelf gekeerd tel ik de dagen af tot aan de vakantie. Ik ben nooit goed geweest in naar de vakantie toeleven, of hoe je die periode van ‘vakantiekriebels’ wilt noemen. Bij de meeste mensen zijn het dagen van vreugde, het inpakken en echt vertrekken zijn een feest. Wat een hoop van die mensen niet blijken te snappen, is dat er ook mensen zijn, die niet van deze periode houden. Die niet willen inpakken, laat staan vertrekken. Tegen dat onbegrip loop ik ieder jaar weer aan. Lees verder

Ik weet HET niet

Echt niet. Ik heb geen idee, geen idee van hoe of wat. Als je wilt weten wat HET is, moet je niet bij mij zijn, want ik weet niet wat HET is. Wat ik wél weet, is dat ik me niet goed voel en dat het niet goed gaat. Hoe dat komt? Ik weet HET niet. Nog iets is wat ik wél weet, dat dit een suf blogje gaat worden. Ik weet immers niet wat HET is. Lees verder

Een lach is niet alles dat telt

Dit wordt een heel persoonlijk blog, dat ik vorig jaar aan mijzelf schreef. Ik heb hem nooit durven publiceren, maar denk dat ik daar nu wel klaar voor ben. ‘Aan mijzelf’ is een nieuwe categorie, waarin ik blogjes zoals deze zal gaan publiceren. Dingen die ik aan mijzelf schrijf, hopend dat ik daar zelf wijzer van zal worden. 

Graag waarschuw ik jullie dat het als heftig kan worden ervaren, ik hoop dat jullie hier rekening mee houden. 

Je bent, op het moment van schrijven, een vijftien jarige kletskous. Een jonge, drukke, en ook gezellige meid. Als ik vraag aan vriendinnen (de namen zijn eruit gehaald) om jou te beschrijven, dan komen deze dingen standaard voorbij (ik citeer letterlijk): ‘altijd op tijd’, ‘betrouwbaar’, ‘organisatorisch’, ‘behulpzaam’, ‘heeeeeel lief’ en ‘waarschijnlijk de enige vrouw met richtingsgevoel’, dat laatste met een flinke knipoog. Diep van binnen weet je dat ze gelijk hebben, al voelt dat eigenlijk nooit zo. Je kan er meestal niet zo goed tegen, als vriendinnen deze dingen tegen je zeggen. Iets wat ze nog schattig vinden ook. Lees verder

Vriendinnen & ook nog werken

Zit ik dan, wéér, volledig in tranen in een hoekje van mijn bed weggekropen met mijn knuffel in mijn armen en laptop op schoot. Alles lijkt zo langs mij heen te leven. Mensen benaderen mij wel, maar toch ook weer niet echt. Ze vragen me om dan en dan te werken, maar delen me uiteindelijk ergens anders in. Alsof ze het mij niet gevraagd hebben, maar ik wel dat idee heb. Vriendinnen zien dat het slechter en slechter gaat, zien mij minder en minder en als ze me zien ben ik, niets. Een slap vod waar niets mee te bereiken valt, waar je tegen aan kunt lullen, maar waarbij toch niets binnenkomt. En nog vraagt nooit iemand zich af hoe het met mij gaat.  Lees verder

Jeeej, vakantie…

En nu, nu ik vakantie heb, zou ik blij moeten zijn. Maar dat ben ik niet. Sinds maandagavond ga ik huilend naar bed en sta ik de volgende morgen huilend op. Op school weet ik het mooi droog te houden, als ik dan eenmaal thuis ben, ben ik niet meer te stoppen. Overal waar ik kom zou ik mezelf pijn willen doen, overal waar ik kom lijkt niemand ook maar een shit om me te geven. Overal waar ik kom lijk ik niet te bestaan.
Lees verder

‘Hé, ik snijd mezelf, HAHAHA’

Zit ik dan. Met mijn laptop op mijn wiskunde boeken ik moet het echt gaan maken…, omdat het helemaal niet mijn bedoeling was om dit blogje te typen. Maar ik moest even wat dingen kwijt, dus daarom toch dit blogje. Ik heb mijn telefoon uit gezet, mijn Skype eruit gegooid en hiermee even al het contact met de sociale media uitgeschakeld. Op jullie na dan. Maar naar mijn mening behoren jullie daar niet toe. Lees verder

In tranen

Kan als schokkend worden ervaren.

Terwijl de tranen over mijn wangen stromen, probeer ik op te staan. Snel genoeg merk ik dat dit onbegonnen werk is, ik ben weer eens veel te duizelig. Dus laat ik me maar weer neerploffen. Mijn telefoon ligt naast me en in een opwelling pak ik hem op, ontgrendel hem en open mijn WhatsApp. Starend naar de vijf bovenste contacten, haal ik diep adem en leg mijn telefoon weer weg. Dit heeft geen nut. Lees verder

Gedachtespinsels | 12

Vandaag was weer bagger, het ging weer slechter dan gisteren op school en nog steeds zit ik met een of ander leeg gevoel in mijn maag. Met een knoop. Ik kan me nergens goed op concentreren en heb het ondanks de vier lagen kleding en de verwarming die aanstaat koud. En dat in september. Lees verder

Gedachtespinsels | 2

De afgelopen dagen worden niet echt ervaren als ‘goede’ dagen. Eigenlijk meer als slechte dagen. Dagen waarop mijn gedachtes alle kanten op vliegen en ik geen idee heb wat links en wat rechts is. Figuurlijk dan hé? Dit deed mij er toe zetten om maar gewoon een nieuwe categorie aan te maken, Gedachtespinsels. Vandaag nummer 2. Lees verder