Gedachtespinsels 31 | treinconversaties

Voor dit blogje is alleen wat achtergrond informatie nodig: drie mensen die samen onderweg zijn naar school. Het is half 8 in de ochtend en we zitten twee tegenover één, deze laatste, dat ben ik. Twee van ons blijken erg goed te zijn in het lezen en maken van gezichtsuitdrukkingen. En oja, schuin naast ons, zitten nog twee meiden tegen over twee anderen. Die kennen we overigens niet, maar ze maakten deze keer wel deel uit van onze conversatie. Lees verder

Van 2016 naar 2017

Van afsluiten ben ik nooit geweest. Ik laat het einde van een zin ook altijd liever open, dan dat ik er een punt achter zet. Zo een jaarwisseling probeer ik dan ook zeker niet te zien als een afsluiting. Het is meer als een komma die weer een nieuw deel van mijn leven in luid. Een deel van mijn leven met nieuwe uitdagingen, met nieuwe kansen en nieuwe mensen. Had ik deze uitdagingen, kansen en mensen niet gehad als er geen jaarwisseling was geweest? Zeker niet, die jaartallen zijn enkel een houvast. 

Lees verder

Zoekopdrachten #1

Op veel blogs zie je artikelen voorbij komen over soortgelijke onderwerpen. Dit maakte mij nieuwsgierig naar wat mensen op mijn blog brengt en zodoende ben ik mijn zoekopdrachten bij gaan houden. Eén keer in de zoveel tijd hoop ik jullie hier een update over te geven, vind het persoonlijk namelijk erg leuk om te lezen. Misschien komen jullie je eigen zoekopdracht nog wel tegen hiertussen! Lees verder

Aan mijzelf | Nieuwe kansen

Je hebt het er maar druk mee, iedereen het zo plezierig mogelijk maken. Vrienden lijken erop te rekenen dat jij het wel weer oplost en hen een plezier zal doen. Het geeft je een gevoel van voldoening, maar aan de andere kant snak je naar vriendschappen die ook wat voor jou overhebben. Ze lopen een beetje over je heen, om het zo maar te zeggen. Telkens zeg je dat het de laatste keer is, maar telkens laat je het weer gebeuren. Toch krijg je nu een echte, nieuwe kans om deze ketting te verbreken.  Lees verder

Vriendinnen & ook nog werken

Zit ik dan, wéér, volledig in tranen in een hoekje van mijn bed weggekropen met mijn knuffel in mijn armen en laptop op schoot. Alles lijkt zo langs mij heen te leven. Mensen benaderen mij wel, maar toch ook weer niet echt. Ze vragen me om dan en dan te werken, maar delen me uiteindelijk ergens anders in. Alsof ze het mij niet gevraagd hebben, maar ik wel dat idee heb. Vriendinnen zien dat het slechter en slechter gaat, zien mij minder en minder en als ze me zien ben ik, niets. Een slap vod waar niets mee te bereiken valt, waar je tegen aan kunt lullen, maar waarbij toch niets binnenkomt. En nog vraagt nooit iemand zich af hoe het met mij gaat.  Lees verder