Vriendinnen & ook nog werken

Zit ik dan, wéér, volledig in tranen in een hoekje van mijn bed weggekropen met mijn knuffel in mijn armen en laptop op schoot. Alles lijkt zo langs mij heen te leven. Mensen benaderen mij wel, maar toch ook weer niet echt. Ze vragen me om dan en dan te werken, maar delen me uiteindelijk ergens anders in. Alsof ze het mij niet gevraagd hebben, maar ik wel dat idee heb. Vriendinnen zien dat het slechter en slechter gaat, zien mij minder en minder en als ze me zien ben ik, niets. Een slap vod waar niets mee te bereiken valt, waar je tegen aan kunt lullen, maar waarbij toch niets binnenkomt. En nog vraagt nooit iemand zich af hoe het met mij gaat.  Lees verder

Update | Zo voelt het

Gewoon een nieuw bericht openen en gaan typen, dat is mijn plan voor nu. Eigenlijk heb ik geen eens zin om een enkele keer op de backspace te drukken, want eigenlijk zou ik alles wel willen verwijderen. Alles. En er dan voor zorgen dat ik niet op de wereld wordt gezet. Ik ben weer lekker gezellig en dat allemaal door dat ene cijfer dat ik terugkreeg? Nee, alles bij elkaar is het hem gewoon even niet.  Lees verder

Landen en weer door

Het is alsof ik aan het vallen was en dan nu, eindelijk ben geland. Maar waar ben ik dan geland? Niet ver van een nieuw gat om in te vallen. Maar ook niet ver bij de ladder vandaan. Een ladder die ik zou kunnen beklimmen, alleen, als ik dan weer val, val ik dan nog verder? Of zal er deze keer wel iemand zijn die me opvangt en me vasthoudt? Zal het? Lees verder

In tranen

Kan als schokkend worden ervaren.

Terwijl de tranen over mijn wangen stromen, probeer ik op te staan. Snel genoeg merk ik dat dit onbegonnen werk is, ik ben weer eens veel te duizelig. Dus laat ik me maar weer neerploffen. Mijn telefoon ligt naast me en in een opwelling pak ik hem op, ontgrendel hem en open mijn WhatsApp. Starend naar de vijf bovenste contacten, haal ik diep adem en leg mijn telefoon weer weg. Dit heeft geen nut. Lees verder

Mijn hart luchten…

Geen idee waar deze post heen gaat, maar ik moet gewoon het een en ander even kwijt. Even mijn hart luchten, in de hoop dat ik zo meteen weer een beetje kan leren én er wat blijft hangen. Want leren zonder dat er wat blijft hangen, daar kun je net zo goed niet aan beginnen.  Lees verder

Op de grond

Geen idee wat me deze keer zo gegrepen heeft maar op het moment zit ik op de grond met mijn rug tegen de muur en heb ik net mijn laptop gepakt. Erdoorheen, dat zit ik. Als iemand me nu zou vragen hoe het gaat? Ik denk dat ik in huilen uit zou barsten, ik kan niet meer. Lees verder