Vriendinnen & ook nog werken

Zit ik dan, wéér, volledig in tranen in een hoekje van mijn bed weggekropen met mijn knuffel in mijn armen en laptop op schoot. Alles lijkt zo langs mij heen te leven. Mensen benaderen mij wel, maar toch ook weer niet echt. Ze vragen me om dan en dan te werken, maar delen me uiteindelijk ergens anders in. Alsof ze het mij niet gevraagd hebben, maar ik wel dat idee heb. Vriendinnen zien dat het slechter en slechter gaat, zien mij minder en minder en als ze me zien ben ik, niets. Een slap vod waar niets mee te bereiken valt, waar je tegen aan kunt lullen, maar waarbij toch niets binnenkomt. En nog vraagt nooit iemand zich af hoe het met mij gaat.  Lees verder

Niet om trots op te zijn

Pas op, kan als schokkend worden ervaren!

Hoe het voelt? Alsof de grond onder je wegzakt en zich daar alleen nog maar ellende bevindt. Een beetje als die nieuwe smiley van WhatsApp, dat gat, al ontdekt? Maar het voelt alsof je daarin wordt gegooid en er geen ladder achter je aan wordt gegooid. Misschien toch wel een ladder, maar dan eentje die te kort is. Want dat doet mij denk ik nog meer pijn, dat het me steeds niet lukt om er helemaal bovenop te komen.  Lees verder

Gedicht | Het is zoveel meer…

Het bevliegt me
De angst, de stress en zoveel meer
Het overvalt me
En neemt alles van mij weg 

Het ontvoert me
Ver weg van hier
En laat mijn gedachten varen
Over een kolkende zee

Het gijzelt me
Neemt mij helemaal over
Het achtervolgt me
Overal waar ik ga

Het zweet breekt me uit
De tranen zijn niet te stoppen
Het bevliegt me
De angst, de stress en zoveel meer 

~By me~

 

Jeeej, vakantie…

En nu, nu ik vakantie heb, zou ik blij moeten zijn. Maar dat ben ik niet. Sinds maandagavond ga ik huilend naar bed en sta ik de volgende morgen huilend op. Op school weet ik het mooi droog te houden, als ik dan eenmaal thuis ben, ben ik niet meer te stoppen. Overal waar ik kom zou ik mezelf pijn willen doen, overal waar ik kom lijkt niemand ook maar een shit om me te geven. Overal waar ik kom lijk ik niet te bestaan.
Lees verder

In tranen

Kan als schokkend worden ervaren.

Terwijl de tranen over mijn wangen stromen, probeer ik op te staan. Snel genoeg merk ik dat dit onbegonnen werk is, ik ben weer eens veel te duizelig. Dus laat ik me maar weer neerploffen. Mijn telefoon ligt naast me en in een opwelling pak ik hem op, ontgrendel hem en open mijn WhatsApp. Starend naar de vijf bovenste contacten, haal ik diep adem en leg mijn telefoon weer weg. Dit heeft geen nut. Lees verder

Gedicht | Ken jij mij echt?

Kun je mij vertellen
Wanneer ik verdriet heb
Als ik zoveel zeggen wil
Maar alleen mijn ogen spreken

Voel je mijn vreugde
Mijn blijdschap om je te zien
Als ik zoveel voelen wil
Maar alleen moet zijn

Voel je mijn tranen prikken
Als ik het moeilijk heb
Dat ik dan niet praten kan
Snap je dat dan?                                            

   ~ Voor jij die mij echt kende,
voor altijd in mijn gedachten ♥

Redelijk of best goed?

De afgelopen tijd ging het, op wat dingetjes na, best goed. Nou oké, ‘best goed’ vind ik moeilijk om te zeggen. Ik zeg liever dat het ‘redelijk’ ging. Want als het goed gaat, en zelfs als het ‘best goed’ gaat, moet het naar mijn mening nog net wat beter gaan dan dat het ging. Volg je hem nog? Daarbij voel ik, als ik zeg dat het ‘redelijk’ gaat net wat meer de drang om dat redelijk te veranderen naar ‘best goed’. Maar vandaag verdiend geen ‘redelijk’ en helemaal geen ‘best goed’. Lees verder