vriendschappen van vroeger en depressies

Toen ik vorig jaar voor de keuze stond naar welk hbo ik zou gaan, was de keuze voor mij niet zo moeilijk. De opleiding die ik wilde doen, bevindt zich op drie plekken in het land en ik koos voor die ene met niet de langste, maar ook niet de kortste reisafstand. Waarom vragen mensen mij weleens. Ik vertelde hen eigenlijk altijd maar deels de waarheid, ‘deze school voelde het beste en iedereen was zo vriendelijk’. Tot gisteren, toen vertelde ik de waarheid. Lees verder

Is dit het dan?

Een sterk afnemende eetlust, de behoefte om te huilen en vooral de behoefte om jezelf pijn te doen. Het gevoel hebben er niet toe te doen, mensen om je heen die genoeg plezier hebben zonder jou en vooral het idee dat niemand je ergens bij wil hebben. Op willen geven, in bed willen liggen, pijn overal en nergens en je druk maken om niets. Ik herken het en dat benauwt mij. Is dit dan waar ik altijd bang voor ben geweest?  Lees verder

Ze horen niet bij wie je nu bent

Ze hebben dan misschien bijgedragen aan het geen dat je nu hier zit, dit blog hebt en uiteindelijk ook aan het geen dat jij bent zoals je bent. Dat je jezelf beschadigde, was voor iedereen ontzettend heftig, maar uiteindelijk het moeilijkste voor jou zelf. De littekens die je eraan overgehouden hebt, zitten vooral jou dwars. Jij denkt dat iedereen ze ziet, dat het opvalt en mensen je erop beoordelen. Niet beseffende, dat iedereen littekens heeft en je niet opvalt tussen die mensenmassa’s. Lees verder

Mag het nu niet meer?

Waarschuwing: dit blog kan als heftig worden ervaren.

Soms heb ik nog wel van die momenten dat het gewoon even niet meer gaat. Mijn vel niet lekker om mij heen lijkt te zitten en dan ook echt alles tegenzit. Op dat soort dagen verlang ik terug aan die tijd dat snijden zo een uitweg kon bieden. Of alleen al het ‘simpel’ branden van mijn been aan een heet kopje thee, zorgde voor zoveel rust in mijn hoofd. Op dagen als deze, zou ik zo graag weer teruggrijpen naar deze oude en slechte gewoonte. Het simpel maken voor mij zelf en gewoon weer even die tranen eruit. Lees verder

Twee jarig jubileum!

Gisteren bestond mijn blog twee jaar. Dat ga ik straks eens vieren met een flink stuk zelfgebakken kwarktaart (ik wil jullie zeker niet jaloers maken of iets dergelijks). Twee hele jaren en wat was dat voor een tijd. Dat mijn blog is gegroeid in de afgelopen twee jaar, is aan mijn statistieken wel te zien. In 2015 had ik ‘maar’ 1.385 bezoekers en in 2016 3.267, dat is meer dan het dubbele! Dat het aantal bezoekers zo stijgt, is ook te merken aan het aantal volgers, namelijk bijna 180!   Lees verder

Vertellen over automutilatie

Het taboe rondom zelfbeschadiging vervaagt langzaam aan naar de achtergrond. Toch is het vertellen over automutilatie er naar mijn mening niet makkelijker op geworden. Mensen lijken eerder hun reacties klaar te hebben en deze zijn niet altijd even mals. Automutilatie heeft bij een hoop mensen nog steeds het imago van aandachttrekkerij en dat imago zal het ook niet snel verliezen, als we niet over zelfbeschadiging praten. Zelf moest ik er op een gegeven moment ook aan geloven. Vertellen over zelfbeschadiging, hoe doe je dat? Lees verder

Slechte tijden in GTST

Dat een soap als Goede Tijden, Slechte Tijden zoveel te weeg kan brengen, blijft mij verbazen. Alleen is het wel zo verstandig om deze zware onderwerpen, als automutilatie en zelfmoord op deze manier onder het licht te brengen? Het taboe dat zich rondom automutilatie en zelfmoord bevindt, zou ik het liefst gisteren nog doorbreken. Ik kan me dan ook voorstellen dat de makers van GTST dit een handige zet vonden, maar is dat het ook? Lees verder

Zoekopdrachten #1

Op veel blogs zie je artikelen voorbij komen over soortgelijke onderwerpen. Dit maakte mij nieuwsgierig naar wat mensen op mijn blog brengt en zodoende ben ik mijn zoekopdrachten bij gaan houden. Eén keer in de zoveel tijd hoop ik jullie hier een update over te geven, vind het persoonlijk namelijk erg leuk om te lezen. Misschien komen jullie je eigen zoekopdracht nog wel tegen hiertussen! Lees verder

Een lach is niet alles dat telt

Dit wordt een heel persoonlijk blog, dat ik vorig jaar aan mijzelf schreef. Ik heb hem nooit durven publiceren, maar denk dat ik daar nu wel klaar voor ben. ‘Aan mijzelf’ is een nieuwe categorie, waarin ik blogjes zoals deze zal gaan publiceren. Dingen die ik aan mijzelf schrijf, hopend dat ik daar zelf wijzer van zal worden. 

Graag waarschuw ik jullie dat het als heftig kan worden ervaren, ik hoop dat jullie hier rekening mee houden. 

Je bent, op het moment van schrijven, een vijftien jarige kletskous. Een jonge, drukke, en ook gezellige meid. Als ik vraag aan vriendinnen (de namen zijn eruit gehaald) om jou te beschrijven, dan komen deze dingen standaard voorbij (ik citeer letterlijk): ‘altijd op tijd’, ‘betrouwbaar’, ‘organisatorisch’, ‘behulpzaam’, ‘heeeeeel lief’ en ‘waarschijnlijk de enige vrouw met richtingsgevoel’, dat laatste met een flinke knipoog. Diep van binnen weet je dat ze gelijk hebben, al voelt dat eigenlijk nooit zo. Je kan er meestal niet zo goed tegen, als vriendinnen deze dingen tegen je zeggen. Iets wat ze nog schattig vinden ook. Lees verder